(Allâhümme salli alâ Muhammedin ve alâ âli Muhammed)

Bir gün bir derviş,
Bir kucak dolusu elma ile bayırlar aşan bir genç kıza rastlamış…

Bozkırın sıcağında yorgunluktan al almış kızın yanakları..

“Nereye gidersin? Ne doldurdun kucağına?”
Diye sormuş derviş.

Uzak bir tarlayı işaret etmiş kız:
“Sevdiğim çalışıyor orada…
Ona elma götürüyorum.”

“Kaç tane” diye soruvermiş derviş.

Kız şaşkın:

“İnsan sevdiğine götürdüğü şeyi sayar mı hiç?” deyivermiş..

Ve usulca koparıvermiş derviş elindeki tespihin ipini!

"Hissî beraberlik, sadiklarla oturup kalkmak, sohbetlerinde bulunmaktir. Mânevi beraberlik, kalbi onlara baglayip ruhaniyetlerine yönelmektir."Ubeydullah Ahrâr

Allah muhabbeti,Allah aşkı,sevgisi çok olan kimse,dünyanın peşinde olan,
dünyayı seven arkadaşını çekip dünyadan koparır.
Kendi tarafına çekip Allah sevgisini aşılar.
Allah sevgisi arkadaşının dünya sevgisinden çok olan kimse,arkadaşını kendi tarafına çeler.Allah sevgisini aşılar.

Fakat akside olur.Arkadaşlarının dünya muhabbeti, kendisinin Allah muhabbetinden çoksa,o zaman arkadaşı onu kendi tarafına çeler.
Ona dünya sevgisini aşılar.

Aynen mıknatıs misali,kuvvetlinin zayıfı kendine doğru çektiği gibi.

İşte Allah Dostları,Evliyalar,Mürşid-i Kamiller ise,Allah'a olan sevgilerinin kuvvetinden,coşkunluğundan önlerine diz çöken kimseleri dünyadan,
dünya sevgisinden koparıp Allah’a,Allah’ın müstakim yoluna bağlar.

Allah-u Teala: Sadıklarla ,doğrularla beraber olun .
(Tevbe,119) buyuruyor.

Allah Dostları ile,Sadık kimselerle bulunun ki,Allah sevginiz artsın.
Sizde Allah Dostlarından,Allah’a sevgisi olan sadık kimselerden olasınız.

Gavs-ı Azam Seyyid Abdulhâkim El-Hüseyni ; Sohbetler ( S.228)

2563 kardeşimden Rabbim razı olsun..

Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem’in yanına Hz. Ebû Bekir Sıddık radıyallahu anh geldi bir gün ve:
– Ne kadar güzelsin Ey Can! dedi.
Biraz sonra Ebû Cehil geldi. O da Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem’e bakıp;
– Ne kadar çirkinsin Ya Muhammed! dedi.
Peygamberimiz her ikisine de: “Haklısın” dedi. Ashab:
– Ya Rasulallah her ikisine de “haklısın” dedin deyince
O; – Ben bir aynayım, aynada herkes kendini görür. Ebû Bekir çok güzeldi, gördüğünü söyledi. Ebû Cehil çok çirkindi, o da gördüğünü söyledi.

Seversiniz bazen...
Bir kuşu beslemek misali,
karşınızdaki insanı sevginizle beslersiniz.

Farklıdır sevmesi insanların...
Kimi kafese tıkar kuşunu öyle besler,
alır özgürlüğünü elinden, seviyorum sanır.
Öyle sandıkça sıkar karşısındakini, bunaltır.
Ufacık bir fırsat bulsa kaçmak,
kurtulmak ister artık kuş.

Aslında korkularından yapar insan bunu,
karşısındaki insana anlatamaz, anlatmasını bilmez.
Bir başka insana gitmesini istemez.

Her koca devin koca korkuları vardır, kimse bilmez.
Kimi de serbest bırakır kuşunu.
Salıverir gökyüzüne,
döner gelir elbet der, döner gelir seviyorsa.

Alır riski çekinse de birşeylerden.
Bilir ki; koysa kafese bir gün kesin kaçıp gidecek,
bir gün kesin terkedecek.
Serbest bırakır!
Döner gelir o da karnı acıktıkça,
yüreği sevgiye acıktıkça.

Ne kadar çekinse de bilir geri döneceğini adam.
Bilir başka yerlere, başka kişilere gitse de
bir gün, bir şekilde geri döneceğini...

Kuş ta bilir daha iyisinin olmadığını
ama bazen nankörlüğü tutar.
Unutur onun için yapılanları,
uğramaz olur bir zaman...

Başka kapılarda, başka pencerelerde aynını arar.
Ama bilmez başkalarda hiç aynılık bulunmaz.
Pişman olur, geri döner bir zaman sonra.

Öyle yenik, öyle mağlup döner ki hem de...
Artık kafese girmeye bile razı olmuştur.